Mostrando postagens com marcador catalogos. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador catalogos. Mostrar todas as postagens

19/03/2013

O PXOM de Silleda obvia xácigos arqueolóxicos malia estaren catalogados

Faro de Vigo 
15/03/2013
Deza - Tabeirós - Montes

O Planeamento Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) de Silleda obvia xácigos arqueolóxicos descubertos nos últimos anos e xa oficialmente catalogados polla Consellaría de Cultura. É o caso do Castro da Devesa ou dos petróglifos do Castro Montaz -ubicados na parroquia de Oleiros-, dunhas vinte alvarizas en Parada -postas en coñecemento de Patrimonio por parte do lalinense Daniel González Alén- ou das mámoas de Parada, Os Chaos (Cortegada), As Ferreiras (Siador) ou A Mera (Silleda), entre outros bens. 

No catálogo arqueolóxico do PXOM -en fase de exposición pública e de alegacións ata o luns día 18, non só faltan xácigos, senón que moitos están mal situados ou incorrectamente delimitados. Isto leva a protexer zonas que non o necesitan e a desprotexer os bens en si. Paradigma de delimitación equivocada é o Castro de Toiriz, coa conseguinte desprotección dunha parte do mesmo en benefizo dunha zona que carece de interese patrimonial. Na súa croa figura unha zona verde de uso público cando é propiedade privada, como todo o xácigo. De feito, dificilmente pode ser un espazo público cando carece de acceso público. Expertos en recuperación do patrimonio verían con bos ollos que o castro fose declarado zona verde para uso e disfrute dos silledenses, pero antes sería necesario expropiar os terreos. 

Ademáis, os técnicos tildan de "animalada" a superficie que ocupa o solo rústico de protección do patrimonio (SRPP), o que levou recentemente ao goberno local a propor unha redución da franxa protegida. Nalgúns casos protéxense bens que xa non existen. é o caso da mámoa do centro de saúde de Silleda: aínda que o ben non existe, mantense a contorna de protección. "É unha incongruencia", sinala un experto en patrimonio preguntado por esta Redacción. De igual xeito, hai bens mobles que contan coa mesma protección que se fosen inmobles. Así acontece cun sartego situado ao pé do cruceiro da igrexa de Taboada, no seu día probablemente trasladado alí desde a súa ubicación orixinal. "Por que lle poñen unha franxa de protección?", pregúntase. E o mesmo acontece cun petróglifo incrustado nunha pedra dunha casa de Saídres. "É un problema de non entender o que é o patrimonio e tamén da Lei do Solo de Galiza", valora. 

Muralla exterior e foxo no castro da Devesa

Mais tampouco se contemplan elementos máis coñecidos, como cabazos ou cruceiros. E noutros casos faltan as súas fichas ou son demasiado pobres, como acontece coa igrexa de Abades, da que non se di que é románica nin que alberga pinturas do século XVI, moi coñecidas e incluso restauradas por Patrimonio.


14/01/2011

Un catálogo en Internet recopila 1260 estructuras megalíticas de España, Francia y Portugal

La página en Internet (www.megalitos.es) del historiador y profesor de la Universidad de Burgos Miguel Moreno recoge datos sobre 1.260 dólmenes y otros monumentos megalíticos de norte de España, Portugal y Francia.

El catalogo incorpora imagenes de los restos catalogados
como esta de una cista campaniforme en Tablada (Burgos)


Moreno considera que la riqueza del norte de España en megalitos, monumentos funerarios prehistóricos, es poco conocida «en parte eclipsada por la riqueza y vistosidad del resto del patrimonio». En el caso de Cantabria, cree que «la importancia de la cueva de Altamira eclipsó durante generaciones el resto del patrimonio prehistórico cántabro. Ha sido necesario que los investigadores se liberaran de la losa paleolítica para que comenzaran a aparecer otros yacimientos de gran interés». Así mismo, dentro del megalitismo cree que «se podrá hacer con el tiempo un inventario denso de esta comunidad autónoma uniprovincial».

Aunque la mayor parte de su trabajo se ha centrado en Burgos, la página incluye 126 megalitos de Cantabria, 114 de Navarra, 74 de Álava y 67 de Guipúzcoa.

Moreno ha calificado de «lógico» que estos monumentos no sean demasiado conocidos porque «no siempre son muy vistosos ni se encuentran en los cascos urbanos» por lo que es más fácil visitar una iglesia o una ermita.

De hecho, en su página ha incluido coordenadas exactas para la localización de buena parte de estos monumentos, aunque no de todos porque, a diferencia de Francia, donde muchos de ellos están vallados y se requiere entrada para visitarlos, en España están plenamente accesibles. Eso «facilita la visita de personas interesadas, pero también de vándalos que realizan catas ilegales, aunque lo más que pueden encontrar son partes de un ajuar prehistórico con valor científico pero no económico», ha opinado.

Aunque ha reconocido que cada año es más difícil, Miguel Moreno ha asegurado que todavía se siguen encontrando nuevos monumentos funerarios prehistóricos sin catalogar, algunos muy poco llamativos, pero otros de hasta dos y tres metros de altura y con un diámetro de 20 metros.